«من، امشب هفت شهرِ آرزوهایم
چراغان است»
اگر چه نرخ برق اینک ترقى مى‏کند چون برق،
و اعصابِ من از دیدارِ قبضِ آن
حسابى درب و داغان است!
من، امشب بر سرِ راهِ عزیزم
آب مى‏پاشم،
اگر چه توىِ لوله باد مى‏بینم به جاىِ آب،
و از این رو – کمى تا قسمتى –
افسرده مى‏باشم!
من، امشب درب این یخچالِ خود را
باز خواهم کرد.
و خواهم دید – انصافاً – پر از خالى‏ست
اگر چه یازده فوت است و مارک آن بسى عالى‏ست!
درونِ آن نمى‏یابم پیاز و سبزى و ریحان،
نه سیب و پرتقال و موز،
و نه یک دانه بادمجان!
نه آبِ سرد در خانه، نه سوپِ گرم،
نه چیزى سفت، نه جایى نرم.
و صد نفرین به شرکت‏هاى برق و آب و نفت و گاز خواهم کرد!
من، امشب با نگارِ خویش در نجوا
فراوان راز خواهم گفت.
ولى در هر دقیقه با صداىِ بوق صد ماشین،
حواسم پرت خواهد شد.
و این نجواى عشق آلود قطع و وصل خواهد گشت،
و فریادِ بلنداین خریدارانِ نانِ خشک،
وانت بارهاى شش باندى،
و سمسارانِ آزادِ خیابان گرد،
حسابى خط خطى خواهد نمود اعصابِ مخلص را،
حواسم پرت خواهد شد،
و نجوایم – چو شعرم – «چرت» خواهد شد!
و من بر این همه،
آن فحش‏هاى دیشبى را باز خواهم گفت!