درگذشت اعلمی، نه تنها فوت یک رفیق و خبرنگار، بلکه فقدان یکی از یادگارها و الگوهای بی‌نظیر تعهد و مهربانی است.

او یادگار دوره‌ای از روزنامه‌نگاری بود که «واژه» با سرب گداخته در سینه کاغد حک می‌شد و بر دل و جان می‌نشست. در دوره‌ای که انصاف و تواضع و اخلاق، گمشده فعالیت‌های خبری به شمار می‌رود، مرحوم مرتضی اعلمی، گوهر دُردانه‌‌ای بود که در عین پرهیز از تنش و حاشیه، بیشترین تاثیر رسانه‌ای را در برنامه‌های اجرایی استان داشت.
آقا مرتضی، روزنامه‌گاری بود که شان فعالیش حد و مرز «وی گفت و وی افزود» را درنوردید. چهره‌ مولفی که گستره فعالیتش، با اخلاق و تواضع گره خورد بود. در مدت قریب به ۲۰ سال رفاقت با این مرد، هیچ‌‌گاه وی را اهل داد و قال نیافتم. اهل سوءاستفاده از تریبون نبود و همواره، نیازهای مردم را بر مطالبات شخصی و صنفی، مقدم می‌شمرد. قلم وی در عین بُرّندگی و صراحت، متین و محترم بود. در قبال نیازها و معضلات و مطالبات مردم ، ابداً بی‌اعتنا نبود و البته در مشی رسانه‌ای خود، هیچ‌گاه «مطالبه» را با «تنش و حاشیه‌سازی» مترداف نپنداشت.
درگذشت مرحوم اعلمی را خدمت خانواده، یاران و نزدیکان وی صمیمانه تسلیت عرض می‌کنم. امید آن‌‌که آثار به جا مانده از ایشان، به عنوان یکی از منابع ارزنده سبک و مکتب هنر رسانه‌ای، مورد توجه نسل جوان قرار گیرد.