آخر چرا نمی گذارید سرمان را با عباراتی مثل «کمبود اعتبارات دولتی»، «تحریم‌ها» و «اموال بلوکه شده ایران در آمریکا» گرم کنیم و مدام نگران «قطعی چندرغاز یارانه» خود باشیم و به درد خود بمیریم؟!

به گزارش خبرگزاری فارس از تبریز، حالا گیریم حقوق‌های نجومی این مختلسین محترم هم افشا شد؛ می‌گویید چکار کنیم؟! این حرف‌ها را چرا هی تکرار می‌کنید؟! نمی‌گویید بدآموزی دارد و در آینده دست زیاد می‌شود و دیگر کسی خواست اختلاسی بکند و حقوق نجومی بگیرد دیگر نم‌ تواند مثلاً هشت هزار میلیارد تومان یکجا کاسب شود؟! نمی‌گویید اگر سایر مدیران ذخیره کشور هم به صرافت بیفتند و بخواهند دست به کار شوند دیگر از کجا بیاوریم ماهی ۲۰۰ میلیون تومان به همه این ذخایر حقوق بدهیم؟! آن وقت دیگر شرمنده این ذخیره‌های نظام خواهیم بود و دیگر نخواهیم توانست تو رویشان نگاه کنیم.

دیگر شورش را درآورده‌اند! کم مانده فیش حقوقی نداشته ما را هم افشاء کنند که اگر چنین کنند دیگر آبرو برایمان نمی‌ماند! از بس که حقوقمان نجومی است!! اصلاً به ما حقوق ندهند سنگین‌ترند! یک دفعه سرمان را بالا می‌گیریم می‌گوییم داریم افتخاری کار می‌کنیم و پول برایمان مهم نیست!!!

بگذریم…

حالا نمی‌دانم با افرادی که فیش حقوقی‌شان افشا شده چه برخوردی خواهند کرد؟!! آیا حقوق آنها را تعدیل و به قانون کار(ماهیانه ۸۰۰ هزار تومان) باز می‌گردانند؟! آیا آنها را به جرم تضییع بیت‌المال دستگیر و حکم رد مال می‌دهند؟! آیا آنها زبانم لال به جرم دزدی در روز روشن قطع ید می‌شوند؟! و آیا این ذخیره‌های نظام را به تیم‌های بلاد کفر مثل بارسلونا و منچستریونایتد انتقال می‌دهند؟!! و هزاران آیای دیگر که همگی بی‌جواب مانده‌اند…

در جواب باید گفت خیر!! هیچ کدام از این گزینه‌ها صحیح نیست. این ذخایر، در واقع از افراد مغرض و دست نشانده‌ای که مبادرت به انتشار اسناد محرمانه، تشویش اذهان عمومی و بازی با حیثیت آنها کرده‌اند، به بانک جهانی شکایت و در دادگاه‌های بین‌المللی اعاده حیثیت می‌نمایند و دیه اعتبار متوفی خود را از محل قطع یارانه مردم که چند برابر اعتبارات عمرانی است و دردی را از این میهن سرفراز دوا نمی‌کند، می‌ستانند!!

البته حق دارند؛ به نظر من انتشار فیش حقوقی این مدیران که از ذخایر نظام هستند از نظر اخلاقی اصلاً صحیح نیست! آخر چرا با آبروی مردم بازی می‌کنند؟! اینها دزدی که نکرده‌اند!(؟) از دیوار مردم که بالا نرفته‌اند!(؟) طوری با اینها برخورد می شود که انگار از نماز جمعه جا مانده اند! انگار خدای نکرده حجابشان را به طور کامل رعایت نکرده‌اند! انگار زبالم لال در انتخابات شرکت نکرده اند. خوب کمی امان دهید به این بیچاره‌ها!

همین چند وقت پیش بود که فقط ۱۲ ماه از حقوق یک تعداد از این کارگرها را که ذخیره هم نبودند پرداخت نکرده بودند، که همگی جمع شده بودند جلوی استانداری، تجمع اعتراض‌آمیز به راه انداخته بودند و حتی می‌خواستند به تشویش اذهان عمومی هم بپردازند!!

حالا مگر چه شده است؟! خجالت نمی‌کشند! ده دوازده ماه حقوق کارگری (که کلهم می شود یک بیستم حقوق یک ماهه این ذخایر) که دیگر این حرف‌ها را ندارد!! اگر جای این مدیران نجومی و مختلسین محترم بودند چکار می‌کردند؟!

کسی هم نبود از این کارگران پرتوقع انتقادی بکند و مطلبی راجع به آنها انتشار دهد!! همه فقط این مدیران مظلوم و غریب را که حالا فرزندانشان از زور ناچاری و به خاطر همین کم لطفی ها آواره بلاد کفر شده‌اند مورد تخطئه قرار می دهند…

* عادی شدن اختلاس‌های چند هزار میلیاردی و حقوق‌های چند صد میلیونی شوخی نیست

از این شوخی‌ها بگذریم که عادی شدن اختلاس‌های چند هزار میلیاردی و حقوق‌های چند صد میلیونی زیاد هم شوخی نیست. واقعیتی تلخ و جدی است که این میهن غریب و بی‌کس را که در طول تاریخ طوفان‌های هولناکی را پشت سر گذاشته و یک تنه در مقابل صف آرایی دنیا ایستاده، تهدید می‌کند. این پرداخت حقوق‌های نجومی و اختلاس‌های پی در پی در حالی صورت می‌گیرد که مسؤولان مدام از کمبود اعتبارات دولتی، نبود امکان استخدام و توزیع نامناسب یارانه‌های نقدی در میان مردم سخن می‌رانند و مردم عادی را از آنچه که قبلاً بودند ناامیدتر می‌کنند.

مردمی که به اذعان خود همین مسؤولان در همه عرصه‌های خطیر و سرنوشت‌ساز کشور حضور یافته و سختی‌ها و ناملایمات روزگار را با تاسی از رهبر فرزانه خود تحمل کرده‌اند و آرمانی جز به ثمر رساندن خون شهدای انقلاب و دفاع مقدس و تحقق منویات امام راحل و مقام معظم رهبری در سر ندارند؛ مردمی که در تورم بالای ۴۰ درصدی سال ۹۱، اوج تحریم‌های ظالمانه سال ۹۲ و رکودی و کسادی بازار فعلی کشور و حقوق های قانون کاری ۸۰۰ هزار تومانی با بیکاری فرزندان تحصیلکرده شان روزگار به سر می‌کنند و یک شعار بیشتر ندارند که سربلندی این کشور اسلامی زخم خورده است.

با این اوصاف روا است برخی از مدیران که حقوقشان اندکی از سقف نجومی بودن فاصله دارد این چنین به خود ببالند و با افتخار فیش حقوق‌های ۱۷ میلیونی خود را منتشر کنند و کاری هم به این نداشته باشند که این ملت چطور با حقوق ۸۰۰ هزار تومانی (آنهم اگر همین حقوق را به موقع دریافت دارند و مجبور به اعتصابات کارگری پس از ۱۲ ماه عدم دریافت حقوق، نشوند) سر می‌کنند؟

اما بدتر از شرایط سخت و رقت بار زندگی مردم عادی کشور در سایه همین مدیران نجومی، تثبیت اشرافیت و عادی شدن حقوق های غیر متعارفی است که حالا دیگر رنگ مشروعیت به خود گرفته است. بدبین شدن مردم به همه مسئولان زحمت کش کشور و حتی نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران هم که دیگر بدتر از فاجعه است که اگر همین را از مردم بگیرند آنها دیگر چیزی برای از دست دادن نخواهند داشت.

* چه زود حیاط حمرین دهلران، جزایر مجنون و بچه‌های شیمیایی شده را فراموش کردند

چه زود بعضی‌ها حیاط حمرین دهلران، سه‌راه الله‌اکبر مریوان، عمق آب‌های هورالعظیم، سه‌راهی خونین خرمشهر، حوالی کرخه، دریاچه ماهی شلمچه، نمکزارهای فاو و رملستان فکه را به باد فراموشی سپردند؛ چه زود جزایر مجنون و عملیات خیبر، عملیات بدر و سرنوشت بچه‌های شیمیایی شده را به سخره گرفتند و چه زود بر زخم شلاق های تا عمق استخوان فرورفته اسرای نوجوان میهن در اردوگاه‌های مخوف دشمن بعثی نمک پاشیدند. فردای قیامت چگونه می‌خواهند جواب مادر شهیدی را بدهند که چون فرزندش جای گرم و نرمی نداشت او نیز در سرما و در زمین خشک به خواب می‌رفت و چون از سیری فرزندش مطمئن نبود خود نیز روزها گرسنه می‌ماند…

چند وقت پیش یکی از بیت المال سه هزار میلیارد ناقابل برداشت و رفت و برنگشت؛ یکی دوازده هزار میلیارد و دیگری هم ۹۴ هزار میلیارد به جیب زدند و رفتند و هیچ کدام برنگشتند، اما سی سال پیش پشت میدان مین چند نفر می خواستند با خوابیدن روی مین معبر باز کنند؛ یکی چند قدم که رفت برگشت؛ همه فکر کردند ترسیده اما نه اشتباه فکر می کردند. پوتین های خودش را درآورد داد و گفت: «تازه از تدارکات گرفتم، نو اِ، حیفه مال بیت الماله…» پا برهنه رفت و اتفاقا او هم برنگشت.

و شاید بهتر باشد پایان بحث را به سخنی از مولای متقیان علی(ع) مزین کنیم که می‌فرمودند: «ای مردم! با این لباسی که بر دوش دارم و این مرکبی که بر او سوار هستم، داخل شهر شما شدم. پس اگر من از شهرتان خارج شدم و به غیر از چیزهایی که با آن وارد شدم، چیز دیگری داشتم، پس بدانید من از خیانتکاران هستم».

……………………………………..

گزارش از لیلا حسین‌زاده

……………………………..