محمد مهراب
… حمید آقا را خیلی به ندرت می‌دیدم. هر وقت طرف‌های میدان ساعت می‌آمد، در کنار بساط کتابفروشی‌ام می‌ایستاد و معمولاً هم دو سه بوکسی (باکسی) سیگار وطنی هم به همراه داشت. می‌گفتم حمید آقا سیگار برای سلامتی شما سم مهلک است و او هم مثل همیشه با بی‌قیدی و با خنده‌ای ملایم می‌گفت فضولی موقوف! می‌خواهم من و سیگار با هم بسازیم و سامان زندگی را براندازیم. مصداق کامل «مرگ کجایی که زندگی مرا کشت».۱
در اوایل آشنایمان شعری برایش خواندم. آرش! بی‌ملاحظه گفت: بیست سال بعد میشه چاپش کرد.
بیست سال بعد حمید آقا و زندگی همدیگر را ترک کردند. آرش! زندگی را به تیری زد و به قول خودش خلاص شد از کر و کور و لال شدن و رهید و رفت.
حال این شعر را برای آرش‌مان ترنم می‌کنم و شاید بیست سال بعد کسان دیگری فرصتی و رخصتی باز یابند تا در رثای درگذشتگانمان سیر بگریند!
ناف زمان
در تکاپوی تلاش واهی
مکث کرده به خودم گفتم
گاهی هم می‌گریم، گریه‌ای با خنده
گریه و خنده من عاریتی‌ست
حکم گردیده که بخندم و بگریم گاهی
دست‌هایم شده گم و ندارم دگر میل کسی
همچو چوبی شده پاهایم که جویده است موریانه
یا که لولیده در آن کرم زمان
استخوان‌های تنم چه سبک بار شده از گوشت تنم
تاب منت ندارم ز کسی
گرهی در وسط قاب پیشانی دارم
بدخیالی نکنید، فکر بد هم نکنید، ننگ و انگی نیست
جشن داغ اطلاعت یا که ننگ رسوایی در آرش عبث است
دملی است روییده بر ترنج قالی سرم
شاید هم خلط کثیفی‌ست که بسان،
پرچم عصیان بر بلندای خیال می‌لرزد
و اینک من و چشمانم که پل می‌بندیم
در ورطه بی‌نام و نشان هستی
لحظه‌ای بعد آیات تباهی و هم آوازی نعش کشان
آنگاه نیم نگاه اشک‌آلود کسی!
و انگشت تحسر بر لب باد
تا فرو افتد لوح حیات مردمی از چوبه دار
تا بلغزد در ته گور
و دوباره به هم پیچد مه‌تابی و شب‌تابی…
این قصه تکرار ملال انسان
تا دگر بار بروید گل حسرت
در ناف زمان
یاد و نام آرش فروزنده و پاینده باد