ای مرد و زن، ای جوان و کودک

ای نازتر از خودِ ملوسک

ای آن که به نافِ پایتختی

یا ساکن روستا و شهرک

تبریزیِ خوب، نازِ زنجان

پرورده‌یِ نازِ شهر بابک

ای ساکنِ اردبیلِ زیبا

ای اهلِ ارومیه، انارک

خوش باش که فصلِ سرد در رفت

خورشید زده به برف، پا تک

وقت است که «چارشنبه سوری»

بر ما بزند دوباره چشمک

باید که تو، جیبِ خود بگردی

هم بشکنی، ای عزیز! قلّک

از بانک بگیر وام کافی

بردار برات و سفته و چک

از صبح برو به سمتِ بازار

همراهِ زن و دو- سه وروجک

از بهرِ پسر بخر ترقّه

هم بهرِ خانم کوچول، عروسک

بر قیمتِ جنس‌ها نظر کن

رفته‌ست به عرش، عینِ موشک

شیرینی و میوه را رها کن

سنجد بخر و هویچ و پشمک

با چند لباس و کفش چینی

جیبِ تو شده تُهی، بلاشک

برگرد و پکر بیا به خانه

با اخم و سگرمه، همچو بختک

آویخته لوچه و لبِ تو

اندازه‌یِ متری وسه چارک

با صندلیِ شکسته و میز

با یاریِ نفت و گاز و فندک

روشن بکن آتشی به مطبخ

همراهِ خانم، سه- چار کودک

حالا بپرید از فرازش

با هم نه، عزیز بنده، تک تک

در وقتِ پریدن، هی بخوانید:

«آتش! به من از تو باد سرخک

از من به تو نیز باد تقدیم

یک عالمه رنگِ سردِ زردک!»

گر سوخت دماغ، تویِ بازار

این بار بسوزد از تو، خشتک

اینک شده است بخت‌تان باز

مانندِ دو پا و نوکِ لک لک!

در عید، به خانه‌ات بریزند

یک عدّه فامیل، مثلِ غلتک

بی‌پول به دیدنت بیاید

پولدار زند به تو پیامک

یک هفته‌یِ بعد، خانه خالی‌ست

مانده تلویزیون‌ات فقط تک

پُر از پارازیت، ماهواره

هم ملّیِ آن گرفته برفک

با این همه، شاد باش، عید است

شادی بکن، همرهِ چکاوک

«آرش به تو می‌کند سفارش

برخیز و به دست گیر دُنبک

هی بشکن و قر بده، بجنبان

با عور و ادا، بخوان، عزیزک:

«درسایه‌یِ ایزد تبارک

عید همگی بُوَد مبارک…»