ساقیا! تقصیرِ تقدیر است یا تدبیرِ من

این که عمری می‌خورد بر سنگ، هر دم تیرِ من؟

طالعِ مخلص قمر در عقرب است، ای دوستان

چون طلا را می‌کند مس هر زمان اکسیرِ من

چشم‌هایت را نمال، این عیب از گیرنده نیست

گر بُوَد کم رنگ و لرزان دایماً تصویرِ من

تویِ شیر پاستوریزه هست دریایی ز آب

تویِ آشپزخانه، بی‌آب است دایم، شیرِ من

شش قلو زاید خانم در خانه‌ی مستأجری

«چیست، یارانِ طریقت، بعد از این تدبیرِ» من؟!

سوّمِ برج است و باز، از التفاتاتِ خانم

بر تهِ دیگِ حقوقم می‌خورد کفگیرِ من

غیبتِ اهل تملق می‌شود «مأموریت»

«غیبتِ غیرموّجه» می‌شود تأخیرِ من

در مصافِ زندگی «دون کیشوت» آسا باختم

یک حقوقِ کارمندی بود چون شمشیرِ من

خودروِ ملی، مرا از زندگی سیر کرد

چون شده هُل دادنش ناهار و شامِ سیرِ من

شعرِ من شد «جیم» و «فاء» و «نون» و «گاف» ای دوستان

قافیه تنگ است، جانم، نیست این تقصیرِ من!