آنان که به روز، استراحت کردند
بر کارِ شبانه سخت عادت کردند
اشیاىِ عتیقه را برون آوردند
از راهِ حلال بس تجارت کردند!
***

آن «کوزه» که مانده بود از «نوشروان»
الحق که بُوَد لایقِ ریشِ آلمان
ما – مردم ایران – متمدّن هستیم
باید بخوریم آب را از لیوان!
×××
این «سکّه» که مانده اندر این کهنه مزار
گوید که: جنازه رابه «آنتیک» چه کار؟
ما را تو برون آر و به خارج بفرست
تا کسب کنى دلارهاىِ بسیار
×××
هر «لوح» که مالِ عصرِ «دارا» باشد
حیف است کنارِ سنگِ خارا باشد
با زحمت اگر کنیم آن را صادر
پولى که بگیریم، گوارا باشد!
×××
اى خیل بزرگان! همه جا را بکنید
هر کس که سؤال کرده، او را بزنید
بر کندنتان خلق اگر شد مشکوک
گردش همه تارى از تقدّس بتنید!
×××
هر قلعه و ارکى که در این ایران است
بى شک، زیرش دفینه‏ هاى پنهان است
بر طبقِ اصول )!( هر کسى ویران کرد
هر گتج که یافت، سهم او هم آن است
×××
گر سرقت این عتیقه‏ها بسیار است
یا راهِ قاچاق، این همه هموار است
باور نکینم اگر کسى مى‏گوید:
بى شک دستى بزرگتر در کار است!