من نمى ‏دانم چرا هى در جهان خندیده ‏ام
از زمانِ کودکى تا این زمان خندیده ‏ام
در زمستان‏ها به کولاک و به سرما، برف و یخ
وقتِ تابستان به گرما و فلان خندیده ‏ام
دزد را آزاد و دلشاد و موفق دیده ‏ام
بر لبان و لوچه‏هاىِ پاسبان خندیده ‏ام
«گورباچف» را دیده‏ام سرگرمِ اصلاحاتِ خود
بر سبیل «استالین» و دیگران خندیده‏ ام
توىِ «شیلى» دیده‏ام «پینوشه» را آشفته حال
بر تفنگ و تانگ و شمشیر و سنان خندیده ‏ام
بعد از «هیتلر» دیده‏ام «روباهِ صحرا» زرد کرد
بر صلیبِ آهنین‏اش، بى امان خندیده‏ام
بر «آپارتاید» وبه‏تقسیم «خودى»، «غیرِ خودى»
هم در افریقا و هم در مکان خندیده ‏ام
مُفتیان «منصور» را «بى دین» و «مرتد»خوانده‏اند
بنده بر دیندارىِ «عباسیان» خندیده ‏ام
خنده ‏ام بر ریشِ این‏ها از یقین بود و شهود
دیگران را نیز با حدس و گمان خندیده ‏ام
دیکتاتورها بس توانا بوده‏اند و ترسناک
من ولى با این لبانِ ناتوان خندیده ‏ام
قصدشان ترساندنِ من بود مى‏دانم، ولى
بنده بر این کارِ جدّى، ناگهان خندیده ‏ام
طنزِ «آرش» آبکى بوده‏ست و سرد و بى نمک
من به طنزش نه، به ریشش هر زمان خندیده ‏ام