دلبرّ من هست جانان، یک کمی هم بیشتر
می‌کنم قربانِ او، جان، یک کمی هم بیشتر
تا هفشده دست رختِ نو برای خود خَرَد
بنده را می ‌سازد عریان، یک، کمی هم بیشتر
چون که می‌ خواهد کند از حقِّ زن دایم دفاع
می‌ کشد هر روز قلیان، یک کمی هم بیشتر
آخرِ هر ماه، وقتی بنده می‌ گیرم حقوق
می ‌شود یک روزه خندان، یک کمی هم بیشتر
روزِ بعدش، بس که اخم و تخم و دعوا می‌کند
می ‌شوم مخلص هراسان، یک کمی هم بیشتر
لنگه کفش است و ملاغه، هی نثارم می ‌کند
ضمن آن، فحشِ فراوان، یک کمی هم بیشتر
ارتباط ظالم و مظلوم کرده برقرار
چون حدیثِ فیل و فنجان، یک کمی هم بیشتر
مویِ سر تا ناخن پارا کند هر روز رنگ
می‌شود طاووسِ الوان، یک کمی هم بیشتر
رنگِ رویِ بنده هم، از ترس، دایم می‌پرد
می‌شوم چون بید، لرزان، یک کمی هم بیشتر
یک کمی هم بیشتر خواهد که ترساند مرا
می‌زند حرف از «مامان‌جان»، یک کمی هم بیشتر
خانه‌یِ مستأجری‌مان، هست در پایینِ شهر
خانه می‌خواهد به شمران، یک کمی هم بیشتر
با حقوقِ کارمندی، می‌زند حرف از سفر
گه سوئد خواهد، گه آلمان، یک کمی هم بیشتر
با هواپیمایِ روسی کاش پروازی کند
تا که گردد درب و داغان، یک کمی هم بیشتر
الغرض، از لطفِ ایشان، بنده از سی سالِ پیش
می‌ دهم جان زیرِ پالان، یک کمی هم بیشتر
بس کن «آرش»! یک کمی انگار می ‌خارد تنت
می‌شوی خیلی پشیمان، یک کمی هم بیشتر