بگو اى نازنین جانان! تو از این جان چه مى‏ خواهى؟
چو بینى خانه‏ات ویران شد، از دالان چه مى‏ خواهى؟
برایت بنگ و افیون و حشیش و چرس آورده
دگر سوقاتى از آواره‏ىِ افغان چه مى‏ خواهى؟
خودت رو داده‏اى و حال، آزادانه مى‏گردد
به غیر از گشتنِ تاقچه، تو از مهمان چه مى ‏خواهى؟
براىِ توست دانشگاهِ آزاد و پیامِ نور
بفرما، مدرک ‏ات آماده است، الان چه مى ‏خواهى؟
گرفتم نسلِ سوم هستى و آینده سازى، خوب!
جز این القاب، تو از جانِ مسؤولان چه مى ‏خواهى؟
برایت مى ‏دهند هر هفته یک سریالِ تکرارى
تشکر کن، بگو: «مرسى»! به غیر از آن چه مى ‏خواهى؟
تماشا کن تو کارتون‏هاىِ مصر و چاد و لیبى را
بگو حالا ز صربستان و از یونان چه مى ‏خواهى؟
بفرما این «لوکِ خوش شانس»، این هم «سند بادِ» تو
شد «اوقاتِ فراغت» پُر، دگر اى جان! چه مى‏ خواهى؟
چو مسؤولان برایت کرده‏اند آماده این‏ها را
براى هفت پشتت کافى است، اوغلان! چه مى ‏خواهى؟
تمامِ این سمینار و همایش‏ها براىِ توست
چو زحمت مى‏کشند آن‏ها، تو از ایشان‏چه‏مى ‏خواهى؟
ز صبحِ زود تا شب، بر سرت هى وعده مى‏بارد
مگربس‏ نیست این‏رحمت؟ پس‏ازباران‏چه‏مى‏ خواهى؟
ببین در خوابِ نازت «پنبه دانه» هر چه مى‏ خواهى
به بیدارى نبینى گر تو قرصى نان، چه مى خواهى؟
اگر امکانِ چاپِ شعرهایت نیست «آرش» خان!
خودت آماده کن در خانه یک دیوان، چه مى‏ خواهى؟