شاعر سبک عراقی درغم هجران یار
می کند در اوج پیری،چشم خود را اشکبار
تا که یارش عزم قزوین یاکه زنجان می کند
می پرد از کله اش عقل و ز قلبش هم قرار
مثل طفل شیرخواره می کند هی ونگ ونگ
گر رود، بر فرض یارش یک سفر تا پاچنار
همچو مجنون پا برهنه می دود توی کویر
زندگانی می شود بر کام آقا زهرمار
روز و شب هی منت باد صبا را می کشد
تا رساند نامه های اشکبارش را به یار
مثل کک ،می افتد او بر جامه پیر مغان
تا که با یک جرعه می،از وی کند رفع خمار
می شود دردی کش میخانه ها از زور درد
می خورد می،بی مزه!بی ذره ای ماست و خیار
گاه چون پروانه می سوزد،گهی مانند شمع
در همان حال اشک می ریزد چو ابر نو بهار
سن او بگذشته از هشتاد و اما باز هم
بهر یاری چارده ساله بسی دارد ویار
این ز هجرش بود، اما در زمان وصل هم
باش خاطر جمع، کز او، بر نمی خیزد بخار
چون به چشمش عینک ته استکانی میزند
خانه را کی می دهد تشخیص از سوراخ مار؟!
هیکلش چون چانه حلاج،می لرزد مدام
نیست از سر تا به پایش هیچ عضوی استوار
ضعف چشم و ناتوانیهای سایر اعضای او
می کنند این شاعر دلداده را بس شرمسار
وصل او مضحک تر از هجران و هجرش مسخره
از غزل هایش چه گویم؟ بیش از این ها خنده دار
(آرش) از بهر تو و عشاق پیری مثل تو
نیست آغوشی مناسب تر ز گودال مزار.