شعر طنز حمید آرش آزاد

«بهار آمد به صحرا و در و دشت»

زدم یک دور در بازارها گشت

در آن اول حقوق و عیدی‌ام رفت

دوباره پیشِ «نُه» مانده گرو «هشت»

*

«بهار آمد، گل آمد، چیدنی شد»

سر و وضعِ عجیبم، دیدنی شد

کُت و شلوارِ کُهنه پشت و رو گشت

شده کوچک، ولی پوشیدنی شد

*

بهار، بوی گلاب و عنبر آورد

به جیبم هر چه پول بود، پر در آورد

به جانِ خاله جانم، خرجِ این عید

زمینم زد، بابایم را درآورد

*

بهار آمد، گل آمد دسته دسته

دو تا مهمان تویِ خانه‌م نشسته

به شیرینی چنان کردند حمله

که میوه سکته کرد، افتاد پسته

*

بهار آمد به کوی و شهر و شهرک

عجب بود این بهارِ نو، مبارک!

چنان بی‌پول هستم من در این ماه

که بر مردِ گدا هم می‌دهم چک

*

بهار آمد، زند گل باز لبخند

شده یارانه‌هایِ ما «هدفمند»

هنوز از سالِ نو نگذشته یک ماه

ندارند این دل و تنبانِ من، بند

*

بهارآمد همه “سبز” است صحرا

از اینجا تا سمرقند و بخارا

نمی دانم چرا در شهر تهران

نمی سازند با سبزی  مدارا؟!