ایندی‌کی، توک‌تؤکولوبدور، باشین‌اوْلموش دام- داز
«خیز و در کاسه‌ی سر، آب طربناک انداز»
یا توک اکدیر اوْ باشا، یا تله‌سیک پوْستیژ آل
«پیشتر زان که شود کاسه‌ی سر، خاک‌انداز»!
قوْجا وقتینده، جوان‌لیق‌ائله، چال، اوْینا، اوْخو
«حالیا غلغله در گنبد افلاک انداز»
هم «بساز- بفروش» اوْلوبسان، هم «آژانس مَسکن»
«آتشی از جگر جام در املاک انداز»!
کارمند ایسته‌سه آلسین بیر اوْتاق، بیر دهلیز
«دود آهی‌ش در آیینه‌ی ادراک انداز»
بیرده‌گؤردون‌کی، گله‌ن مشتری‌نین چوْخدو پولو
«بر رُخِ او، نظر از آینه‌ی پاک انداز»!
توْرپاغین نرخی قیزیل‌دان باها‌دیر ایران‌دا
«ناز از سر بنه و سایه بر آن خاک‌انداز»
داداشیم‌سان، فقط آلدانما حریف‌لر دئسه‌لر:
«درد خود را به شفاخانه‌ی تریاک انداز»!
یوْخسولون سات ائوینی، اؤز یارینا مانتووْ آل
«آن قبا در ره آن قامت چالاک انداز»!
«چون گل، از نکهت او جامه‌ قبا کن، «حافظ»
حرص‌‌له‌نَر دلال آقا، تئز سؤزه قوْی سوْن، حافظ!