اکبر رضایی ۲۲/۴/۹۵
با اینکه روزانه و خیلی وقتها با آثارش، اشعارش، کتابهایش و مفاهیم پرمغز و پرمحتوای کتابهایش حال می کنیم و از نوشته هایش برای تزئین سفره های انجمنی و خانوادگی و محفل های ادبی استفاده می کنیم و به هیچ عنوان لحظه ای از یادمان نرفته است اما او سالهاست که فراموش مان کرده است و اصلا خبری از ما نمی گیرد که چه می گذرد در این دنیای فانی که قبل از ما به فانی بودنش باور داشت و پشت سر گذاشت و ولش کرد و رفت و نیم نگاهی هم
شعر را برای زیستن، زندگانی عاشقانه، صادقانه و عارفانه و حتی آموختن روشهای عالی انسانی برای گذران عمر لازم داریم. شعر از زندگی خیلی ارزشمند و شیرینی خبر می دهد که شاید خیلی، از آن مزه ای نچشیده باشند.
زندگی از شعر بوی خوش و حس عالی می گیرد و انسان می تواند با تکیه بر این دو، قدمهای شیرین و لذتبخشی در مسیر زیست کوتاه خود در این دنیای فانی بردارد.
فعل زیستن شاید بتواند خیلی ساده و به معنای بسیار ساده ( نفس کشیدن و خوردن و آشامیدن و … ) تعبیر و تفسیر و معنا شود ولی آنچه مد نظر نگارنده می باشد زیستن با عشق که شامل تمامی خصوصیت های علوی و معنوی بشری و انسانی است می باشد.
سالها پیش بیتی خوانده بودم که به نسبت محتوای روحبخش خود از همان زمان در ذهنم ماندگار شد:
زندگی صحنه ی زیبای هنرمندی ماست
هر کسی نغمه خود خواند و از صحنه رود
ای خوش آن لحظه که مردم بسپارند به یاد…
و هم اکنون بعد از سالها باز هم همان بیت را با عشق تمام برای یاد و گرامیداشت استاد جاوید، حمید آرش آزاد تکرار می کنم و او را جاوید میدانم با آثار وزین و بسیار پرمحتوایی که از خود بجای گذاشته است.
شعر شاعر در هر صورتی قابل تحسین و شنیدن و دل سپردن است حتی در اندازه ای که شاید کاملا نامشخص باشد و کم و زیادش اصلا مهم نیست. اینکه انسان بتواند لحظه ای با شعر شاعری در تفکر و در اندیشه و یا در حسی فرو رود و از روزمرّگی فارغ شود رسالت شاعر جایگاه خود را یافته است. و این رسالت است که می تواند برای شاعر و نویسنده شخصیت و حضوری ابدی و جاوید در ذهن انسانها برای ادوار مختلف آینده ایجاد کند.
شاعران قدرتمند زیادی در ذهن و روحمان برای خود جای گرفته اند و شاید به نسبت گذر زمان و تکرار مکرر نام و آثارشان در دوره های مختلف زمانی در گذشته، این مهم به واقعیت پیوسته است. اما در سالهای اخیر بودند نویسندگان و شاعرانی که با فاصله خیلی کم و محدود از حضورشان در صحنه ادبیات و بلافاصله فقط به حرمت و قدرت قلم، و فکر و اندیشه و حس خود توانستند این ویژگی را کسب کنند.
حمید آرش آزاد دقیقا یکی از همین شاعرانی است که فقط به نیروی آثار خود جای در ذهن انسانهای باز نمود. معاصر بودن او با وقایع خاص زمانی شاید بهانه خوبی بود تا او بیشتر و دقیقتر به کنکاش بپردازد و از میان ناگواری های زندگی شیرینی تلخی بوجود آورد که زندگی را به کام گرداند.
او دقیقا سعی نمود که تلخ کامی ها را به نوعی با مزه های لذتبخش آمیخته کند و برای انسانهای معاصر خود نعمتی بود که شاید نظیرش را سنگ تراش زمان و حیات به سختی دوباره به عرصه خواهد رساند.
یادش همیشه بسیار گرامیست با اینکه به نظر من او همیشه با ماست و دقیقا هر لحظه پیش ماست. باید بتوانیم با آثار او بیشتر مشغول شویم و فرزندان و جوانان را بیشتر وارد میدان آثار او نماییم تا حقیقتا بیشتر بتوانیم بشناسیم.
قرار نیست که او را فراموش نکنیم یا نکنیم. او نیازی به ما ندارد مخصوصا حالا که مثلا برای فروش کتابهایش دغدغه ای داشته باشد اصلا نیاز ندارد. در واقع این ما هستیم که به او نیازمندیم. اگر با آثار او انس نگیریم مطمئن باشیم که قسمتی و بخشی از شیرینی و لذتهای بی نظیر زندگی را از دست داده ایم.