مرا جز میکده فکر دگر نیست
هوایی جز می و ساغر به سر نیست
چو طننازان کویم پر کشیدند
دگر این کاروان را طنز تر نیست
چه سر ها بر سر این آستان رفت
«کدامین سر که در این خاک در نیست »
خدا را مرغ اندیشه به نالد
که دیگر کلک او را بال و پر نیست
از آن چشم هنر شب عشوه می ریخت
سحر دیدم که جز خون جگر نیست
غزل گویان امید کعبه دارند
هوای بتکده کس را به سر نیست
دل «آرش » از آن« سرخی » ملول است
که شب را دیگر امید سحر نیست

جعفر سرخی