تیم های ورزشی شهرداری تبریز در حالی هفته قبل مجوز ادامه فعالیت خود در حوزه قهرمانی را از شورای شهر دریافت کردند که با ادامه حیات این تیمها، ورزشکاران حرفه ای رشته های زیادی از جمله فوتبال، والیبال، بسکتبال، دوچرخه سواری و … به پیشرفت و شکوفایی مجدد امیدوار شدند.

به گزارش شهریار، شهرداری تبریز در بخش قهرمانی و همگانی ورزش شهر همواره پیشرو بوده و طی سال های اخیر توانسته سرمایه گذاری زیادی در این حوزه داشته باشد. سرمایه گذاری ای که نتیجه آن رشد و شکوفایی استعدادهای بومی زیادی در رشته های مختلف ورزشی بوده است.

شهرداری اگرچه موظف به هزینه کرد در ورزش قهرمانی نیست و به طور کلی متولی ورزش یک نهاد دیگر به نام اداره ورزش و جوانان است، اما پرداختن به ورزش همگانی، در ردیف وظایف شهرداری تعریف شده است. در این راستا اما باید به رابطه تنگاتنگ بین ورزش همگانی و ورزش قهرمانی اشاره کرد که هرگز نمی تواند جدای از یکدیگر پیش برود و اگر از یکی غفلت شود، قطعا یک جای کار خواهد لنگید. از طرفی برخی رشته های ورزشی که استعدادهای زیادی در آنها وجود دارد، فقط به حمایت از سوی شهرداری امیدوارند و چنانچه چشمه سرمایه گذاری شهرداری در این رشته ها خشک شود، قطعا جز خشکی و بی محصولی چیزی عاید ورزش تبریز نخواهد شد.

طرح های همگانی و پای کار آمدن عموم مردم

در بخش همگانی و عمومی، شهرداری در سال های اخیر و بخصوص در چند ماه گذشته قدم های بسیار خوب و تاثیرگذاری برداشته است. طراحی و اجرای طرح “صبح و ورزش” که به ورزش صبحگاهی و همگانی اختصاص دارد، حدود ۱۰ هزار شهروند تبریزی را درگیر ورزش صبحگاهی کرده است و این طرح با سرعت زیادی هر روز به سمت موفقیت و اهداف از پیش تعیین شده حرکت می کند. از طرفی طرح های دیگری همچون برگزاری المپیادهای رشته های مختلف و همایش های ورزش همگانی، تعداد زیادی از شهروندان را به رقابت در میادین و صحنه های ورزشی، هرچند به صورت غیر حرفه ای و آماتور کشانده است. مسابقات فوتسال محلات، دیگر برنامه ای بود که اخیرا از سوی شهرداری به مورد اجرا گذاشته شد و بیش از ۲۵۰۰ شهروند در قالب تیم هایی از محله های مختلف تبریز با دریافت البسه رایگان، در رقابتهایی پر هیجان به میدان رفتند. علاوه بر موارد ذکر شده، طرح مدارس ورزش را هم می توان در ردیف برنامه های مهم شهرداری تبریز در بخش ورزش همگانی عنوان کرد که نزدیک به دو هزار ورزش آموز را در طول تابستان تحت آموزش قرار داده است. با این شرایط، شهرداری اما همچنان نگاهی ارزشی و توام با احترام و آینده نگری به خواسته های فعالان در بخش ورزش قهرمانی دارد و حمایت از تیم های فوتبال، والیبال، بسکتبال، دوچرخه سواری و چند رشته دیگر، مصداق این نگرش است.

فوتبال و نوستالژی دهه ۷۰

در این میان اما رشته فوتبال با توجه به ثبت روزهای خاطره انگیز دهه ۷۰ که موجب معرفی چهره های زیادی به فوتبال کشور شد و اینکه همچنان بهترین بستر برای رونمایی از چهره های بومی و جوان است، جایگاه خاصی در بین شهروندان داشته و دارد. تیمی که رقیبی جدی برای تراکتورسازی و ماشین سازی و حتی تیم های سایر شهرها بود، برای خیلی ها یادآور خاطرات شیرین از فوتبال دهه ۷۰ تبریز است. سالهایی که شهرداری تبریز یکی از بهترین تیم های کشور بود و البته بازیکنانی که از این تیم به تیم ملی و تیم های بزرگ باشگاهی کشور راه پیدا کردند. شاید از دلایل اصلی که موجب شده شهرداری تبریز همچنان در رشته فوتبال تیمداری کند، همین نوستالژی فراموش نشدنی و صد البته بهترین بستر بودن برای کشف و پرورش بازیکنان بومی در شرایط امروز فوتبال کشور و تبریز است. شرایطی که با تاثیرپذیری از پدیده نتیجه گرایی مطلق، موجب شده رفته رفته فوتبال بومی و بازیکنان این خطه به دست فراموشی سپرده شوند و بازیکنان میلیاردی غیر بومی و خارجی با قراردادهای کوتاه مدت ظرفیت تیم های تبریزی را پر کنند و عملا فرصتی برای هنرنمایی و دیده شدن بازیکنان بومی وجود نداشته باشد.

شهرداری، بستری مناسب برای کشف و پرورش استعدادها

با این حال اما استعدادهای بومی همچنان برای نشان دادن قابلیت های خود به تیمی به نام شهرداری تبریز امیدوارند. تیمی که امسال با دید مثبت ایرج شهین باهر شهردار تبریز و برخی اعضای شورا به ورزش قهرمانی و بخصوص فوتبال و البته با پیگیری های علیرضا رحیمی مدیرعامل سازمان ورزش شهرداری به حیات خود ادامه داد. با تداوم فعالیت تیم فوتبال شهرداری تبریز، فوتبال بومی این شهر نیز به شکوفایی مجدد امیدوار شد. بطوریکه اکنون بیش از ۹۰ درصد بازیکنان حاضر در تمرینات تیم فوتبال شهرداری را بازیکنانی از تبریز و دیگر شهرهای اطراف تشکیل می دهند و اغلب آنها بازیکنان زیر ۲۳ سال هستند. با اینکه سیاست بومی گرایی و جوانگرایی می تواند کار تیم شهرداری تبریز را در فصل جدید لیگ دسته اول سخت کند، اما این اعتماد به مربیان بومی و به کارگیری نیروهای جوان قطعا می تواند برای سال بعد و سال های بعدتر نسلی جدید از فوتبالیست های تبریز را به عرصه فوتبال ملی و باشگاهی کشور معرفی کند.

نشاط اجتماعی، ماحصل سرمایه گذاری در بخش قهرمانی

در بعد ورزش قهرمانی غیر از فوتبال، بعضی دیگر از رشته های ورزشی در تبریز، تنها امیدشان به سرمایه گذاری شهرداری است. به عنوان مثال می توان به بسکتبال، والیبال و دوچرخه سواری به عنوان سه ورزش مهم و پرطرفدار اشاره کرد که طی سال های اخیر زیر چتر حمایتی شهرداری تبریز بوده و البته توانسته اند تا حدود زیادی انتظارات را برآورده کنند. در بسکتبال، سال گذشته اولین قهرمانی تاریخ این رشته ورزشی در لیگ برتر کشور برای تبریز حاصل شد.

افتخارآفرینی و تاریخ سازی این قهرمانی از یک سو و شور و نشاط اجتماعی از سویی دیگر، خروجی سرمایه گذاری شهرداری در رشته بسکتبال بود. سالن مملو از تماشاگران تبریزی در میزبانی های تیم بسکتبال شهرداری بخصوص در بازی های نیمه نهایی و فینال، نشاطی وصف ناپذیر را به تصویر کشیده بود. شور و نشاطی که حتی با هزینه ای چند برابر هزینه صرف شده برای تیم بسکتبال، نمی توانست برای شهروندان تبریزی حاصل شود.

در والیبال نیز شرایط بدین گونه بود. سال گذشته و سال های پیش تر، در بازی های خانگی تیم شهرداری تبریز، هر هفته تماشاگری بالغ بر دو هزار نفر در سالن شهید صمد اقدمی گرد هم می آمدند و ساعاتی را نظاره گر هنرمندی والیبالیست های اغلب بومی بودند.

در دوچرخه سواری نیز می توان به سرمایه گذاری شهرداری در رشته اول شهر تبریز اشاره کرد. بی گمان مدال آورترین و پرافتخارترین رشته ورزشی تبریز و آذربایجان شرقی، دوچرخه سواری است که در این راستا می توان تور ایران – آذربایجان را ویترین هنرنمایی رکابزنان تبریزی عنوان کرد. غیر از روی سکو رفتن دوچرخه سواران غرورآفرین تبریزی و مشخصا تیم شهرداری در این رویداد بین المللی، شور و نشاط اجتماعی و شهری را می توان محصول دیگری از تیمداری شهرداری در دوچرخه سواری دانست. از طرفی تبریز منبع استعدادهای فراوان دوچرخه سواری است که با انصرف پتروشیمی، حالا همه آنها چشم به سرمایه گذاری و حمایت شهرداری دارند.

اگر امروز کوچه ها و خیابان های شهر تبریز جوان ها و حتی سالخورده هایی را می بیند که با دوچرخه تردد می کنند، اگر در ارتفاعات عینالی نوجوانان و جوانان علاقه مند به دانهیل و کراس کانتری، سوار بر دوچرخه های بدون زین خود به امید رسیدن به آرزوهای بلند پروازانه و ایستادن بر سکوهای قهرمانی، شیب تمریناتشان را بیشتر می کنند، زمین می خورند، مصدوم می شوند و دوباره شیب را تندتر می کنند، اگر در پیاده روهای اطراف ائل گلی همه روزه بساط والیبال به جذابیت و حساسیت لیگ جهانی پهن است و تب بسکتبال خیابانی برخی محله های تبریز را فرا گرفته است و اگر هنوز محله هایی پیدا می شود که برای عبور از آن باید مواظب “گل کوچیک بازها” بود، همگی ناشی از موفقیت ها و شور و نشاط انعکاس یافته از موفقیت های ورزشکاران و تیم های حرفه ای و قهرمانی است که با هیچ رقم و ریالی نمی توان آن را خرید و به جامعه شهری عرضه کرد.

اتکای ورزش شهر به شهرداری

با توجه به سیاست ها و اهداف مدیران و مالکان باشگاه های حرفه ای دیگر تبریز از جمله تراکتورسازی، ماشین سازی و … که مبتنی بر نتیجه گرایی، آنهم در یک رشته خاص به نام فوتبال است و توجه چندانی به ورزش پایه و دیگر رشته های ورزشی از سوی چنین باشگاه هایی صورت نمی پذیرد، و از طرفی عدم تیمداری شرکت هایی نظیر پتروشیمی و … که پیش از این در ورزش قهرمانی فعالیت داشتند، حالا اهالی ورزش تبریز، شهرداری را عصای دست این حوزه می دانند. با این اوصاف باید عنوان کرد که شهرداری چنانچه نخواهد در بخش قهرمانی تیمداری کند، عملا نیمی از ورزش تبریز فلج خواهد شد و استعدادهای ورزشی این شهر نه تنها در چهار رشته مورد اشاره، بلکه در تمامی رشته ها تلف خواهند شد. همچنین با نبود افق روشن و آینده ای قابل دسترس، ورزش آموزان پایه نیز انگیزه چندانی برای شروع و ادامه رشته مورد علاقه خود نخواهند داشت و بدین ترتیب ورزش پایه و احتمالا ورزش همگانی نیز دچار آسیب و رخوت خواهد شد. افتخارآفرینی های ورزشکاران همواره مورد توجه عموم مردم بوده و به تعبیری می توان رابطه دو بعد قهرمانی و همگانی را در ورزش، رابطه ای دو سویه و درهم تنیده عنوان کرد و هر یک از این دو بخش قطعا می تواند بر دیگری تاثیرگذار بوده و از دیگری تاثیرپذیری نیز داشته باشد.

شهر سالم و پر نشاط، به داشتن شهروندانی سالم و پرنشاط نیاز دارد و بدون شک داشتن چنین شهر و شهروندانی، مستلزم سرمایه گذاری در هر دو بخش ورزش همگانی و ورزش قهرمانی است