معصومه شکوهی

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی بامداد تبریز،در حالی که مدیرعامل شرکت برق منطقه‌ای آذربایجان از سرمایه‌گذاری خیره‌کننده ۲۳۲ هزار میلیارد ریالی در قالب ۲۹ طرح زیرساختی در دولت چهاردهم خبر می‌دهد، واقعیت‌های ملموس در سطح شهر تبریز و شهرستان‌های استان، تصویر متفاوتی را به نمایش می‌گذارد؛ تصویری که در آن «خاموشی‌های روزانه» و گاه «دو نوبت قطعی برق در شبانه‌روز»، آرامش و فعالیت‌های اقتصادی شهروندان را با چالش جدی مواجه کرده است.

نکته تأمل‌برانگیز در این میان، اظهارات اخیر مدیر شرکت توزیع برق تبریز است که عمق این فاجعه را بیش از پیش نمایان می‌کند. بر اساس گفته‌های ایشان، تصمیم‌گیری برای قطعی برق در تبریز نه در این استان، بلکه با «دستور مستقیم از تهران» صورت می‌گیرد. این اعتراف، پرده از یک تناقض آشکار برمی‌دارد: اگر آذربایجان شرقی با صرف ۲۳۲ هزار میلیارد ریال سرمایه، زیرساخت‌های خود را به روز کرده است، چرا حق توزیع و مدیریت این انرژی در اختیار مدیران استانی نیست؟

این وضعیت، یعنی تبدیل شدن تبریز به «جزیره‌ای با تجهیزات مدرن اما بدون اختیار در مصرف». پرسش اصلی اینجاست: وقتی برای توسعه و نوسازی پست‌های برق، سرمایه‌های کلان این منطقه هزینه می‌شود، چرا در زمان مدیریت بحران و ناترازی تولید و مصرف، کلید اصلی در دستان مسئولان تهرانی است؟ آیا صرفِ میلیاردها ریال هزینه برای ارتقای شبکه، صرفاً برای این بوده که زیرساخت‌ها در شرایط «خاموشی دستوری» استراحت کنند؟

اینکه آذربایجان شرقی به عنوان یکی از قطب‌های صنعتی کشور، قربانیِ سیاست‌های «تمرکزگرایانه» در شبکه توزیع برق می‌شود، نه تنها توهین به شعور شهروندان، بلکه ضربه‌ای مهلک به صنعت و تولید منطقه است. مدیران استان که در مقام مدافع حقوق مردم نشسته‌اند، باید به جای گزارش‌های پیاپی از پروژه‌های عمرانی، پاسخ دهند که چرا با وجود این حجم از سرمایه‌گذاری، هنوز «حق مدیریتِ انرژی» در این استان وجود ندارد؟

مردم تبریز دیگر حوصله شنیدنِ اعداد و ارقامِ پروژه‌هایی را ندارند که خروجی آن تنها در صورت‌جلساتِ مسئولان دیده می‌شود، نه در روشنایی خانه‌هایشان. امروز مطالبه جدی اهالی این خطه از نمایندگان مجلس و استاندار محترم این است: اگر اختیارات مدیریتیِ برق در تهران حبس شده است، چرا بر روی تجهیزات منطقه سرمایه‌گذاری می‌شود؟ و اگر تجهیزاتِ نوسازی شده در مدار است، چرا شاهد قطعی‌های مکرر و «دستوری» هستیم؟

سخن آخر اینکه؛ این وضعیت نه یک «ناترازی فنی»، که یک «ناترازی در حکمرانی» است؛ جایی که تبریز، زیرساختِ آن را فراهم می‌کند اما تهران، تاوانِ بی‌تدبیری‌اش را از گلویِ برقِ تبریز می‌گیرد.