بس که بر مخلص گران آمد غم هجران یار
لقمه‏اى استیک و پیتزا شد به کامم زهر مار
گر نیاید از طریق فاکس، پیغام نگار
ننگ بر من گر خوردم خرچنگ، میگو، خاویار
همچو «قیس»، آواره‏ىِ صحراى اینترنت شدم
تا که با «لیلى» شود روزى تماسم بر قرار
مى‏کنم کوه ایمیل خویش را «فرهاد» وش
بلکه پیغامى بگیرم از لب «شیرین» یار
بنده هم چون «شیخ صنعان» رفتم و گارسون‏ شدم
در «کافى‏شاپ»، تا شود راضى ز من ترسا نگار
در هواى عشق او تا قلب صحراى جنون
مى‏روم در کوپه‏ى سوپر دولوکسى از قطار
یار اگر فرمان دهد، جاى کادیلاک و پژو
مى‏شوم مخلص فداکارانه بر بنزى سوار
گر رساند یک پیام از او به مخلص این موبایل
مژدگانى مى‏دهم فى الفور یک میلیون دلار
آن رقیب بى‏مروت، چون مزاحم مى‏شود
من هم از ناراحتى هى مى‏ کشم جیغ و هوار
طاقتم از بس که شد از دست این دلدار، طاق
مى‏شوم آخر ز دستش تا «کانارى» رهسپار
ترسم آخر با کراوات خودم در «هاید پارک»
هیکل خود را زنم دار و نمایم انتحار
یا که خود سوزى کنم یک روز در «هیلتون هتل»
بى‏خیال گاز و فندک، توى حمّام بخار
«آرش»! از این عشق درویشى حکایت‏ها بساز
تا چو عشق لیلى و مجنون، بماند یادگار