شعر طنز حمید آرش آزاد

جانا! دل من بهر تو تنگ است، مگر نه!

اما دل تو، پاره‌ی سنگ است، مگر نه؟

بین من و تو، هست شباهت چه فراوان!

قلبِ من و، روپوش تو تنگ است، مگر نه؟

هم بنده مدرنیزه شدم، هم تو، هم عزیزم!

هنگام عوض کردن رنگ است، مگر نه؟

ابروی تو، یک روز «کمان» بو و هلالی

چون شد مترقّی، چون «تفنگ» است، مگر نه؟

مژگان سیاه تو، صفی بود ز «ناوک»

حالا چو قطاری ز «فشنگ» است، مگر نه؟

آن روز، مکان تو، خرابات مغان بود

اینک به کافی شاپ فرنگ است، مگر نه؟

آن باده‌ی گلگون و می ناب، کجا رفت؟

پس نوبت «ال. اس. دی» و «بنگ» است، مگر نه؟

آن وقت، بُت ساده‌ی ما بودی و بی‌رنگ

امروزه، سرا پایِ تو رنگ است، مگر نه؟

یک روز «فضولی» شد و «حافظ» به تو عاشق

امروز، فلان هیز و دبنگ است، مگر نه؟

آنان، چه غزل‌های دل‌آویز سرودند

امروزه ولی چرت و جفنگ است، مگرنه؟

با این همه، تو می‌شوی این سان خوش و شنگول

تعریف و تملق چه قشنگ است؟! مگر نه؟

امروزه، غزل گشته به شدّت قر و قاتی

مانند «شتر- گاو- پلنگ» است، مگر نه؟

عشق تو هم، آن وقت اگر راحت جان بود

اینک به مَثَل، «چیز» و «سرنگ» است، مگر نه؟

معشوقه و عاشق، به مثل، دیگ و چغندر

باب‌اند به هم، جای درنگ است، مگر نه؟

«آرش»، غزلی خوب برایت نسروده

چون ذوق و سوادش همه لنگ است، مگر نه؟