دیرینه شهر تبریز همواره مهد تولد، رویش و تلألو چهره‌های برجسته و ارزشمند در حوزه‌های مختلف علوم بوده است که این مهم از دوران شکل‌گیری این سرزمینِ تب‌ریز به چشم می‌خورد و با وجود اینکه رفته‌رفته به کثرت آن افزوده می‌شود، با هزاران تأسف، سالانه شاهد خاموشی شمع وجودی تنی چند از شخصیت‌های نامدار این دیار کهن هستیم که ضایعه‌ای غیرقابل جبران است.
استاد روان‌شاد یکی از نامداران تبریزی بود که در حوزه ادبیات، شعر طنز و مطبوعات خوش درخشید و به جرأت می‌توان گفت گوی سبقت را از غالب هم‌داستانهای خود ربوده و موقعیت اجتماعی ویژه‌ای برای خود دست و پا کرد. هرچند موقعیتش فقط در حد اجتماعی بود و خوشی خود را به لبخند مردم فروخت و روی مهربان زندگی را در حیات خود ندید.
با احساس نیاز برای شناساندن بزرگان این خاک عالِم‌پرور، قریب به دو سال می‌شود در یکی از روزنامه‌های این شهر ستونی به مشاهیر تبریز اختصاص یافته که مطالب آن به طور مستمر تهیه می‌شود. حمید آرش‌آزاد از جمله اساتیدی است که در نخستین مجموعه ارسالی برای روزنامه، بیوگرافی کوتاهی برایش تهیه شد اما به قول رفیق نسبتاً شفیق بنده جناب آقای امین‌الضرب (محمدامین خان خوش‌نیت)، درج زندگینامه‌اش در ستون مشاهیر تبریز مُهر «فعلاً بماند!» خورد ….
در عجبم از اینکه چگونه می‌شوند پس از خوردن آب، لیوان بلوری ارزشمند را شکست؟!
هرچند اکنون به تمرین قلم در دست گرفتن مشغول بوده و به قولی اندر خم یک کوچه‌ام، اما به واسطه دستوری که از جانب خلف اندیشمند استاد برایم تکلیف شد، جرأت یافته و این مطلب را نوشتم و با اذعان به اینکه بیوگرافی استاد معظم در مطلع به تفصیل خواهد آمد، مرقومه تدارک دیده شده برای روزنامه را در ذیل می‌آورم.

حمید آرش‌آزاد (۴ دی ۱۳۲۷، تبریز ـ ۲۳ مرداد ۱۳۸۹، تبریز)
شاعر، نویسنده، طنزپرداز و پیشکسوت مطبوعات آذربایجان
حمید آرش‌آزاد در سال ۱۳۲۷ هجری‌شمسی در محله کوره‌باشی به دنیا آمد. پس از اتمام تحصیلات متوسطه، در رشته زبان و ادبیات فارسی به تحصیل پرداخت ولی بعد از ۳ سال ترک تحصیل کرد و بلافاصله در رشته حقوق قضایی دانشگاه تهران به تحصیل مشغول شد اما بازهم بعد از ۲ سال تحصیل را رها کرده و به زادگاهش بازگشت و این بار در رشته علوم اجتماعی ادامه تحصیل داد.
آرش‌آزاد پس از بازگشت به تبریز به شغل معلمی پرداخت اما بعدها این شغل را نیز ترک گفته و بعد از تعویض چندین شغل، در نهایت به روزنامه‌نگاری مشغول شد و جایگاه ویژه‌ای در طنزنویسی برای خود تصاحب نمود.
از سن ۱۵ سالگی سرودن شعر را آغاز نمود و در سال ۱۳۷۴ هجریشمسی به مؤسسه گلآقا پیوست و برای نخستین بار اشعار طنز ترکی را در هفتهنامه گلآقا منتشر کرد.
او فردی بود که توانست با برشمردن قابلیت‌ها و آسیب‌شناسی طنز، آن را به خدمت مردم درآورد و هرگز طنز را با تمسخر قومیت‌ها به لودگی نکشاند و بدین ترتیب حق بزرگی بر گردن ادبیات و فرهنگ ایران زمین علی‌الخصوص آذربایجان گذاشت.
از این استاد طناز آثار ارزشمندی بجای مانده است که از مهمترین آنها میتوان کتابهای زیر را برشمرد:
جیزیغیندان چیخما بالا، جولوجولویه قالمادی، هوپهوپ‌نامه، مفتون خاک، یاغی، گرگ‌های قانلی دره، و مسافران سیاره آلفا.
وی پس از سال‌ها تحمل درد و جدال با بیماری ریوی، در مردادماه ۱۳۸۹ دار فانی را وداع گفت و دو روز پس از آن، تشییع و در قطعه هنرمندان وادی‌رحمت تبریز به خاک سپرده شد. روحش شاد و قرین غفران الهی
بهروز رستمی ـ تبریز پژوه