تا گره بگشود از پوستیژ خود دلدار ما

صد گره انداخت با این کار خود در کار ما

با کرم رخسار ناهموار خود را صاف کرد

تا کند پر چاه و چاله، جاده‌ی همواره ما

هیکلش را گه به چپ پیچاند، گاهی هم به راست

چون سیاست، شد جناحی عشق لاکردار ما

هر زمان خواهد که با «خصم زبون» دعوا کند

کاسه کوزه بر سر ما بشکند دلدار ما!

وعده داده «عنصر مشکوک» را افشا کند

لیک، خاموش است آژیرش پی هشدار ما!

گفته بود آن یار، کاری می‌کند که بعد از این

بوی نفت آید از این صبحانه و ناهار ما

آی خانم‌جان! سفره را امروز با دقت بشوی

چون که بوی نان خالی خیزد از دستار ما!

پشت خود را ما که خم کردیم از سی قرن پیش

سنگ و آجر بوده و آهک همیشه بار ما

پس چرا با این همه رنج و مشقت‌ها، هنوز

می‌شود کوتاه‌تر، هر روز این دیوار ما؟!

هر پزشک تازه‌کاری، نسخه‌ای دیگر نوشت

بی‌خبر که از «فشار» این سان شده بیمار ما

گه عقب رفتیم ما، گاهی به چپ، گاهی به راست

در شگفتم، در جلو بود آخر این افسار ما!؟

کله‌ی آرش «جهنم»، دست او هم همچنین

بنده ترسم توی دعوا بشکند خودکار ما!